When life changes ....

 

 

ขอถือว่าเพจนี้เป็นการเล่าถึงตัวเอง และ จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงก่อนแล้วกัน ...

 

ทุกคนคงจะยังไม่รู้จักชั้นแน่ๆ ชัั้นน่ะ....ชื่อไอซ์ แต่ส่วนใหญ่คนชอบเรียกว่า ไอสึ ซะมากกว่า

เกิดปลายปี 1995 ตอนนี้อายุเท่าไหร่แล้วก็ ไปนับกันเอง ...

ขณะนี้ศึกษาอยู่ที่ ม.4 ร.ร.เซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ ปากเกร็ด แล้วก็ ... ชอบวงดนตรี Maroon 5 มากกๆ

 

 

เอาล่ะ ทีนี้เราก็ได้รู้จักชั้นกันเล็กๆน้อยๆแล้ว

ชั้นเองก็คือเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง ที่มีความฝันเหมือนเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆน่ะแหล่ะ

เพื่อนหลายคนของชั้นก็อยากเรียน สถาปัตย์ หมอ นิเทศ ศิลปกรรม และอื่นๆ บลาๆ

ส่วนชั้นน่ะ ก็ดันอยากเป็นอะไรที่ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเค้านิดหนึง ฟังแล้วอาจจะงงๆหน่อย

 

เพราะว่าเรียนบัลเล่ต์มาตั้งแต่ 4 ขวบ แล้วก็ไม่เค๊ยยย ไม่เคยนึกเลยว่าจะมาเอาดีด้านนี้จริงๆ ....

ออกแนวน่าตกใจกับตัวเองมาก แต่ว่ายังไงซะ ตอนเด็กๆก็ขอบอกได้เลยว่า ดูก็รู้ว่าไม่มีแววทางด้านนี้ 5555

แต่ยังไงก็ตาม ก็เรียนมาจนถึงตอนนี้แล้วก็เลยพัฒนาขึ้นมาก 

(หมายเหตุ ; ปัจจุบันเรียน Advance 2)

 

 

เอาล่ะ ก็ตามสไตล์เหมือนกับวัยรุ่นทั่วไปอะ ชั้นก็ฝึกฝนทางด้านเต้นไป

เพราะอยากเข้า คณะศิลปกรรมนาฎศิลป์ตะวันตก ณ ที่มหาลัยดังแห่งหนึ่ง 

ทั้งๆที่ .... รู้ว่าที่ๆนั้นที่เราอยากเรียน ก็มีจุดที่ไม่ค่อยดีอยู่มาก เช่น พื้นที่สร้างจากซีเมนต์ในห้องเต้น

ซึ่งจะทำให้ บาดเจ็บได้อย่างง่ายดาย ...  (บางคนอาจจะเริ่มนึกออก?)

หรือหลายๆคนที่อ่าน อาจจะไม่เข้าใจว่าทำไม พื้นซีเมนต์ในห้องเต้น แล้วมันแปลกตรงไหนฟระ ????

OTL .... ก็ขี้เกียจจะอธิบาย ไว้จะมาอธิบายอีกทีว่ามันไม่ดียังไง ....

เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องเดิมต่อๆๆ

แต่ว่าก็ไม่อยากไปไหนนี่นา ตั้งใจเรียนให้มากๆแล้วก็ พยายามสอบเข้าที่นี่น่ะแหล่ะ ดีแล้ว!

 

แม่ก็บ่นเป็นร้อยๆครั้งแล้วว่า "ทำไมแกไม่ไปเรียนต่อด้านนี้ ที่ต่างประเทศฟระ ...."

..... OTL ก็รู้นะว่าไปเรียนต่อนอก ควรจะดีกว่าเยอะแยะมากมาย เพราะว่าประเทศเราเองก็ไม่ใช่

เจ้าของหลักสูตรหรือผู้รู้ทางด้านนี้เท่าต่างประเทศ ถ้าเรียน รำไทยสิ ค่อยมาเรียนที่ไทย

ยังไงถ้าเรียนทางด้านเต้นต่อเมืองนอก มันก็ต้องเป๊ะกว่าอยู่แล้วสินะ .... รู้แล้ว รู้แล้ว รู้แล้วน่า !!!!!!

 

แต่ว่า .... "ก็มันกลัวอ้ะ"

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่อยากไปจากประเทศบ้านเกิดเราอย่างไทยเลย .....

แถม ไปเรียนเมืองนอก มันฟังดูน่ากลัวแปลกๆแฮะ ต้องไปอยู่กับคนอื่น ที่พูดภาษา

แล้ววัฒนธรรมไม่เหมือนเรา และด้วยเหตุผลอีกมากมาย ที่อาจคิด/จิ้นไปเอง แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาคือ

ไปแล้วชั้นจะรอดไหมเนี่ยยยยยยย .... (ความกลัวเข้าครอบงำอย่างรุนแรง)

 

ปลงๆๆๆ